Porzucona na parkingu Martusia znalazła swoje miejsce na ziemi
Aktualizacja: 16.12.2013 r.
Porzucona na parkingu Martusia bardzo szybko doszła do siebie fizycznie – katar przeszedł po kilku dniach podawania leków, a i po parkingowej traumie wydaje się, że nie zostało śladu. Martusia wdzięczyła się w swojej klatce w lecznicowym szpitaliku i z utęsknieniem czekała na swojego człowieka.
W miniony weekend do Martusi uśmiechnęło się szczęście – i mamy nadzieję, że to szczęście już jej nigdy nie opuści. Martusia zasługuje na najlepszy domek na świecie – i właśnie taki domek zakochał się w małej pannie i w niedzielne przedpołudnie porwał ją do domku :). Martusia będzie miała teraz człowieka na wyłączność i na pewno nie zabraknie jej miłości i opieki.
Wszystkiego najlepszego ślicznotko :)
Jeśli chcesz adoptować — wypełnij ankietę przedadopcyjną
Przejdź do ankiety (otwiera się w nowej karcie)6.12.2103 r.
Martusia ma ok 3 m-ce i jest prześlicznym, kochanym i delikatnym kociątkiem. Sama słodycz. Niestety – dla jej byłych „opiekunów” była chyba zbyt mało słodka :(. Martusia została wyrzucona z auta – w mroźny, ponury grudniowy poniedziałek – na samym środku parkingu pod jednym z łódzkich hipermarketów… Widzieli to ochroniarze – jednak nie zapisali nr rejestracyjnego samochodu :(
Kotunia było przerażona – biegała wśród przejeżdżających i parkujących aut, chowała się, płakała. Cudem chyba pod żadne nie wpadła… Zaalarmowani telefonem – pojechaliśmy…
Było już ciemno, potwornie zimno… Kicia siedziała skulona w samym środku ustawionych rzędami wózków – i płakała cichutko. Była sparaliżowana strachem, zziębnięta i nieszczęśliwa – bała się podejść do wyciągniętej ręki – nie wiedziała, czy może zaufać człowiekowi, który przed chwilą tak bardzo ją skrzywdził… Uciekła pod zaparkowane auto – i – zmęczona – wcisnęła się między podwozie a jego osłony – klinując się w środku :(
Bardzo trudno było ją stamtąd wydostać – ale w końcu się udało – a wzięta na ręce Martusia – wtuliła się i zaczęłą mruczeć. Wróciła z dalekiej podróży. Jest już bezpieczna.
Martusia przypłaciła swoją przykrą przygodę nie tylko psychiczną traumą, potwornym przerażeniem i utratą wiary w ludzi. Nabawiła się kociego kataru i kicha teraz na potęgę. Za to – wdzięczy się, mruczy i przytula z całych sił – jakby chciała podziękować za ratunek i opiekę.
O byłych „opiekunach” nie chcemy się wypowiadać. Nic, co ciśnie się na usta – nie nadaje się do publikacji :( Ludzkie okrucieństwo, bezmyślność i brak empatii chyba nie ma granic. Niestety.
Na szczęście – Martusia właśnie rozpoczyna nowe życie. Tylko szczęśliwe.
Jeśli zechcieliby Państwo wspomóc nas w opiece nad Martusią i w jej leczeniu – będziemy wdzięczni za każdy datek.










