Adolfinka znowu pozdrawia z domu :)

Adolfinka znowu pozdrawia z domu :)

Aktualizacja: 11.04.2013 r.

Adolfinka jest rozmruczanym miziakiem. Jest typowym nakolankowym kotem, który uwielbia pieszczoty. Przynosi wiele radości swoim opiekunom, jest szczęśliwym kotem u ich boku.
Kto śledził od początku losy tej kotki wie, że początki były bardzo trudne, kotka była wycofana i znerwicowana, na widok człowieka panicznie uciekała, nie było mowy o pogłaskaniu…
A tu – taka przemiana! :) przemiana, która wynagrodziła cierpliwość tymczasowych i obecnych opiekunów Adolfinki.  Kolejny kot pokazał nam, że warto walczyć o każde kocie istnienie, nawet takie które wydaje się być trudne do adopcji, trudne do przystosowania do życia z człowiekiem. Pamiętajmy jednak, że te trudne początki niestety zgotował im „człowiek”,  a drugi to naprawia i po to właśnie jesteśmy – by nieść pomoc!

Jeśli chcesz adoptować — wypełnij ankietę przedadopcyjną

Przejdź do ankiety (otwiera się w nowej karcie)

Aktualizacja: 20.03.2013 r.

Adolfinka zaskoczyła wszystkich, a zwłaszcza swoich tymczasowych opiekunów, którzy obawiali się o stan psychiczny kotki. Sądzili, że po przeprowadzce w nowe miejsce, Mała znów zamknie się przed człowiekiem i będzie w stresie przeżywać pierwsze dni zmian. Tymczasem Adolfinka dosłownie rozkwitła w swoim domu, nie boi się opiekunów, daje się głaskać, lubi pieszczoty i zabawy :)
Bardzo się cieszymy z takiego obrotu sprawy, co dzień otrzymujemy relację od Mateusza, który dał szansę Adolfince. A oto wiadomość z dzisiaj:

Mamy się dobrze, Adosia jest strasznym pieszczochem, uwielbia głaskanie, nie tylko ode mnie, ale i od Kamili, którą też od razu zaakceptowała i nie boi się jej. Jedzonko wcina. Noce przesypia.. Chodzi z ogonkiem w górze, dużo śpi, trochę się bawi. Wieczorami przysypia na mojej poduszce, potem przed snem leży na niej obok mnie dopóki się nie odwrócę, by usnąć, wtedy czuję jak wychodzi, wraca rano, by się położyć obok mnie ponownie :P  Gdy pracuję przy komputerze przychodzi do mnie na kolana lub wchodzi mi na klawiaturę :P Tylko czasem gdy wracam po jakimś czasie, np. z uczelni, nie chce do mnie podejść przez kilka minut, ale potem jej przechodzi szybko.
Pozdrawiam,
Mateusz

Mateuszowi i Kamili dziękujemy za podarowanie tak fantastycznego domu Adosi i za to, że uparcie wiedzieli, że Adolfinka ma być ich i dali Małej szansę na normalne życie u boku swojego kochanego człowieka.
Powodzenia :)

Aktualizacja: 13.03.2013 r.

Adolfinka jest przykładem na to, że każdy kot powinien dostać szansę, nie można bowiem oceniać charakteru kota po jego zachowaniu wywołanym stresem i złymi przeżyciami. Adolfinka dwa miesiące temu panicznie bała się człowieka, nie dała się dotknąć, chowała się przed każdym, kto tylko zwrócił na nią uwagę, chciała być niewidzialna…
Dziś Adolfinka pozwala na głaskanie, tulenie, branie na ręce – uwielbia pieszczoty. Jest „rozgadanym” wesołym mruczkiem, który uwielbia w nocy spać na człowieku i mruczeć mu do snu. Zdaje się, że z każdym dniem coraz odleglejsze są złe wspomnienia związane z człowiekiem, który ją skrzywdził.
Adolfinkę wypatrzyli Kamila i Mateusz, którzy chcą podarować Małej dom :) wiedzą, że mimo postępów z zaufaniem, jakie Adolfinka już zrobiła, to niestety  po przeprowadzce w nowe miejsce kicia będzie ponownie potrzebowała czasu by zaufać, a Oni dadzą jej tyle czasu na adaptację, ile będzie trzeba, będą cierpliwie czekać. Kilka dni temu odwiedzili Adolfinkę, mimo, że nie dała się pogłaskać (jeszcze nie ma zaufania do obcych), nie chowała się, siedziała z nami i bawiła się zabawkami, bo to towarzyski kot i tak czuliśmy od początku, że ta historia będzie miała piękne zakończenie ;)

Aktualizacja: 28.02.2013 r.

Adolfinka zaczyna czuć się bezpiecznie, gdyż często spaceruje po mieszkaniu z ogonkiem „w górze”, co u kotów oznacza dobre samopoczucie :)  Śpi ze swoimi tymczasowymi opiekunami w łóżku, cienkim głosikiem „gada” i zabiega o uwagę. Ale przed wyciągniętą ręką ucieka, choć „czytając” kocie ruchy, najchętniej podbiegłaby przytulić się, ale jest jeszcze  blokada przed tym. Wówczas jak tylko w pobliżu pojawi się inny kot lub pies to tuli i ociera się o niego. Złapana na ręce mruczy i  odpręża się, ale czekamy na moment, gdy Adolfinka nie ucieknie przed wyciągniętą ręką, choć ta ucieczka, to przez duże „U”, gdyż jest to po poprostu odruch odchylenia się od ręki – Adolfinka przysiada wówczas obok i z ciekawością się przygląda. Lubi towarzyszyć we wszystkich zajęciach domowych, jest ciekawska i nie chowa się przed domownikami, lubi przebywać tam gdzie oni. Będzie z niej  fajna kocia towarzyszka :) Ba, z niej już jest fajna kocia towarzyszka, tylko jeszcze poczekamy na przełamanie ostatniego stresu związanego z dotykiem. Wiele złego przeżyła ta młoda istotka, ale i tak mimo tych złych doświadczeń, Adolfinka otwiera się i przełamuje bardzo szybko :)

18.02.2012 r.

Adolfinkę pewnie niektórzy już znają, bo pisaliśmy o niej w dziale adopcyjnym.
A oto jej historia…

Adolfinka trafiła pod naszą opiekę, gdyż jej „opiekunka” przyniosła ją do lecznicy z prośbą o uśpienie… Jako przyczynę swojej decyzji owa „opiekunka” podała chorobę i „odstawanie” od innych kotów. Pani doktor odmówiła eutanazji kotki, która po zbadaniu okazało się, że ma tylko lekki koci katar.
Adolfinka od tygodnia przebywa w domu tymczasowym. Niestety stan psychiczny kotki nie jest dobry. Nie wiemy, co tak na prawdę Adolfinka przeszła, ale przeraża ją dosłownie wszystko :( Panicznie boi się człowieka i każdego domowego dźwięku. Mimo tego kotka pozbawiona jest jakiejkolwiek agresji. Obecnie staramy się spokojnie podchodzić do tej kociej istotki, złapana na ręce tuli się i mruczy, lubi inne zwierzaki zarówno koty jak i psy. Od kilku dni chodzi w obroży feromonowej, która ma pomóc w rozładowaniu  stresu i troszkę ją wyciszyć. Mała na szczęście ma apetyt, chętnie bawi się kocimi zabawkami, lubi  nas obserwować :)
Adolfinka potrzebuje czasu, cierpliwych opiekunów, którzy zrozumieją  delikatną kocią psychikę, bardzo trudno nam tymczasowym opiekunom patrzeć na tą zestresowana istotkę, chcemy pokazać jej,  że człowiek to nie tylko strach i cierpienie.

Adolfinka jest zdrowa i gotowa do adopcji, jest młoda, ma około pół roku, tylko potrzebuje cierpliwego domu, który poczeka, aż mała zrozumie, że człowiek jej nie skrzywdzi tylko będzie rozpieszczał i kochał.

KOTYlion pokrył koszty sterylizacji, szczepień, odrobaczenia, zakupił również feromonową obrożę, która pomaga regulować problemy behawioralne. Chcemy również zakupić Małej specjalistyczną karmę, która  pomoże kotce opanować stres. Do tego jednak potrzebujemy funduszy,  a pod naszą opiekę przybywają wciąż nowe koty, dlatego też gorąco prosimy Państwa o grosik wsparcia, który można kierować bezpośrednio na nasze subkonto w Vivie!

95 2030 0045 1110 0000 0255 4830
Fundacja Międzynarodowy Ruch na Rzecz Zwierząt – Viva!
ul. Kawęczyńska 16 lok. 42a
03-772 Warszawa

W sprawie adopcji Adolfinki prosimy o kontakt z tymczasowym opiekunem:  [email protected]